რას განიცდის კაცი, როდესაც ის ოჯახიდან მიდის

– ყველაზე ხშირად რას გეუბნებიან ადამიანები?

ნიკა (38 წლის): რომ ოჯახი დავანგრიე. და მართლებიც არიან. ამას ვერ უარვყოფ.

– მაშინ რატომ წახვედით?

– ამ კითხვაზე პასუხი ერთი წინადადება არ არის. სხვა ქალი მიზეზი არ ყოფილა. ის გაცილებით გვიან გამოჩნდა. მე გაცილებით ადრე დავიკარგე.

– რას ნიშნავს – „დაიკარგეთ“?

– იცით, როგორი შეგრძნებაა, როცა სახლში ბრუნდები და ყველაფერი თავის ადგილზეა... ყველასთვის საჭირო ხარ – ქმარი, მამა, შემომტანი, მძღოლი, ხელოსანი... ყველაფერი. უბრალოდ... მაგრამ შენ არსად ხარ, ადამიანი აღარ ხარ.

– ეს თქვენს მეუღლეს უთხარით?

– არა. კაცებს ერთი ცუდი ჩვევა გვაქვს. ვჩუმდებით. გვგონია, გავუძლებთ, ცოტა, მერე კიდევ ცოტა და კიდევ... ბოლოს კი სიჩუმე იმდენად იზრდება, რომ იქ სიყვარული ვეღარ ეტევა.

– როდის მიხვდით, რომ სხვა ქალი შეგიყვარდათ?

– არ შემყვარებია. ჯერ არა. ჯერ უბრალოდ... ვიღაცამ მკითხა: „დღეს როგორ ხარ?“ და მივხვდი, ამ კითხვას წლებია, არავინ მისვამდა.

– მართლა მხოლოდ ეს იყო?

– არა. მაგრამ ყველაფერი ასეთი პატარა რაღაცებით იწყება. ვიღაც გისმენს, იცინის შენს ხუმრობაზე, გეკითხება, დაღლილი ხომ არ ხარ... და უცებ ხვდები – ბოლოს როდის გიგრძნია, რომ ვიღაც შენზეც ზრუნავს.

– თქვენი ცოლი აღარ ზრუნავდა თქვენზე?

– არა. ასე ვერ ვიტყვი. ის მთელი ოჯახისთვის ზრუნავდა და მეც იმ ოჯახში შევდიოდი. უბრალოდ, ერთმანეთისთვის აღარ ვზრუნავდით.

– როდესაც წახვედით... გეშინოდათ?

– საშინლად. ყველას ჰგონია, რომ კაცი კარს აჯახუნებს და ბედნიერი მიდის. მე მანქანაში ვიჯექი ორმოცი წუთი მარტო. ვტიროდი ამხელა კაცი.

– ბავშვებზე არ იფიქრეთ?

– ყოველ წუთს და ეს დღემდე ყველაზე მძიმე ტვირთია. განქორწინების შემდეგ ყველაზე მეტად შვილების თვალები მახსოვს. იქ კითხვებია, რომლებზეც პასუხი არ გაქვს.

– როცა პირველად შეხვდით შვილებს წასვლის შემდეგ, რა გითხრეს?

– უმცროსმა მხოლოდ ერთი კითხვა დამისვა: „მამა... ჩვენთან აღარ იცხოვრებ?“ ყველა სასჯელს ეს ერთი კითხვა გადაწონის.

– ოდესმე ინანეთ?

– ყოველდღე. მაგრამ იცით, რას ვნანობ ყველაზე მეტად? იმას კი არა, რომ წამოვედი, არამედ მანამდე რომ არ ვილაპარაკე.

– დღეს ისევ იმ გადაწყვეტილებას მიიღებდით?

– არ ვიცი. დღეს, ალბათ, ყველაფერს ვცდიდი. ფსიქოლოგთან წავიდოდი, ვიტყოდი, ავუხსნიდი, ვიჩხუბებდი... იმიტომ, რომ სიჩუმე ყველაზე ცუდი მრჩეველია.

– ყოფილ მეუღლეს რას ეტყოდით?

– ბოდიში... არა იმიტომ, რომ სხვა შემიყვარდა, არამედ იმიტომ, რომ წლების განმავლობაში აღარ ვეუბნებოდი, რას ვგრძნობდი.

– გიყვარდათ?

– დღესაც მიყვარს. უბრალოდ... სიყვარული ყოველთვის საკმარისი არ არის, თუ მასზე აღარ ზრუნავ.

– რას ეტყოდით კაცებს, რომლებიც დღეს იმავე მდგომარეობაში არიან?

– ნუ დაელოდებით იმ დღეს, როცა სახლში წასვლა აღარ მოგინდებათ. ილაპარაკეთ, დახმარება ითხოვეთ, აღიარეთ, რომ გიჭირთ. ამის აღიარება არ არის თავის დამცირება.

– და ქალებს?

– ნუ დაივიწყებთ ერთმანეთს. ბავშვები გაიზრდებიან, კრედიტები დასრულდება, სახლი დალაგდება. მაგრამ თუ ამ წლების განმავლობაში ერთმანეთი დაკარგეთ, ძალიან ძნელია თავიდან პოვნა.

– ერთი წინადადებით რომ დაასრულოთ ეს ინტერვიუ, რას იტყოდით?

– ოჯახიდან იმ დღეს არ წავსულვარ, როცა ჩემოდანი ჩავდე, იმ დღეს წავედი, როცა ერთმანეთის მოსმენა შევწყვიტეთ.