კატალოგი
პოლიტიკა
ინტერვიუები
ამბები
საზოგადოება
მოდი, ვილაპარაკოთ
მოდა + დიზაინი
რელიგია
მედიცინა
სპორტი
კადრს მიღმა
კულინარია
ავტორჩევები
ბელადები
ბიზნესსიახლეები
გვარები
თემიდას სასწორი
იუმორი
კალეიდოსკოპი
ჰოროსკოპი და შეუცნობელი
კრიმინალი
რომანი და დეტექტივი
სახალისო ამბები
შოუბიზნესი
დაიჯესტი
ქალი და მამაკაცი
ისტორია
სხვადასხვა
ანონსი
არქივი
დეკემბერი 2019 (53)
ნოემბერი 2019 (207)
ოქტომბერი 2019 (245)
სექტემბერი 2019 (197)
აგვისტო 2019 (236)
ივლისი 2019 (209)

როგორ აღიარა დონჟუანმა დანაშაული და რატომ ჩავარდა ის ტრაბახის გამო მილიციის ხელში

 

გასული საუკუნის 80-იანი წლებია. მოულოდნელად, დამჭირდა იმერეთში გამგზავრება. 

მაშინ ავტობუსები 3-4-საათიანი ინტერვალით მოძრაობდნენ თბილისიდან დასავლეთ საქართველოს მიმართულებით და, ამიტომ, დროის ეკონომიის მიზნით, დიღომში, თბილისის გასასვლელთან დავდექი „პაპუტნი“ მანქანის იმედით.

გამიმართლა – ხუთ წუთში „ჟიგული“ გაჩერდა.

– ხაშურამდე, ძმაო, მერე იქიდან ყველაფერს გაჰყვები, – თქვა მძღოლმა. 

უკანა სავარძელზე მოვთავსდი მორიდებულად და დავიძარით. მძღოლი სიტყვაძუნწი აღმოჩნდა და არც მე ვიყავი ლაპარაკის ხასიათზე. ქსანში კიდევ აგვიწია ხელი საშუალო სიმაღლისა და ასაკის კაცმა – ხაშურამდე წამიყვანეთო და თანხმობა რომ მიიღო, სასწრაფოდ დასკუპდა მძღოლის გვერდით მოხერხებულად.

– რა მოგივიდათ, კაცო, – მოულოდნელად გამხიარულდა შემომატებული მგზავრი, – მიცვალებული ხომ არ გყავთ? თქვით რამე!

ისევ სიჩუმეა.

ინიციატივა ისევ თვითონ აიღო:

– ოო, რა გოგოები წამოვიდნენ, კაცო, რა გოგოები! შეხედავ – ანგელოზი გეგონება, არადა,  სინამდვილეში, ქვეყანას აქცევენ.

– მაგას რატომ ამბობ? – უინტერესოდ ჩაეკითხა მძღოლი.

მგზავრი აშკარად გამოცოცხლდა და უფრო მოხერხებულად მოეწყო:

– კაცო, ამ ერთი კვირის წინ ერთი გოგო „დამევასა“, რა... მაგარი იყო ის ძუკნაი... ავტობუსის შოფერი ვარ მე და ხაშურში ვმუშაობ.

– მერე? – შევაგულიანე მე.

– ჩაჯდა ჩემ ავტობუსში. დავსმოტრეი სარკიდანა და მაგრა დამევასა, რა... მგზავრებს ვუთხარი, ავტობუსი გაფუჭდა-მეთქი და ჩავიდნენ.

ის გოგო სულ ბოლოს ჩადიოდა და... ჩავუკეტე კიდევაც ზადნი-პერედნი კარებები. ის სიმღერა როა: „წინა კარებ დავაცალე რუჩკებიიი“... გოო-მეთქი, შენა ნუ გეშინიან, ამ ხალხს ტყუილი ვუთხარ, სახლში მიგიყვან-მეთქი. მენდო და დაჯდაა.. გალიაშია, რა, ჩიტი...

– ვაა, შენ რა მოხერხებული ყოფილხარ, კაცო! – აღტაცება ვერ დამალა ჩვენმა მძღოლმა.

– ჯერ სადა ხარ... – ხაშურს რო გავცდი, რაღაც იეჭვა – სად მიდიხარო?. მეცა, რა, ჩიტი ვიყავი, დავბნეულიყავი.

– შენა ახლა ჩუმად იყავ-მეთქი... – და ბუჩქებისკენ დავგაზეი... – „ნიდატროგა“ მყავხარ შენცა-მეთქი. ხმა არ ამოიღო, შენი ნებით დამნებდები, თორე, მაგრა გატკენ-მეთქი... მაგის მეტი რა ვიცი. მოკლეთა, მაგრა გამიძალიანდა, რა... გამოვათრიეი მაშინიდანა და იქვე მოლზე იგეთი გემო ჩავატანე, თქვენი მოწონებული! მერე, იქვე დავტოვეი – ჭკუას ისწავლი-მეთქი... ეგეთებს ეგრე მოუხდებათ... არადა რა ცისფერთვალება იყო, რო შემახვედრა, ერთხელაც არ ვიტყოდი უარსა.

– მოიცა... ნიკაპთან ხალი ხომ არ ჰქონდა? – იკითხა მძღოლმა.

– მააშ, კაცო!.. შენც იცნობ, არა, მაგ აშარაშკასა?! 

ჩვენი „ჟიგული“ საბურავების წრიპინით დამუხრუჭდა:

– ვიცნობ კი არა, ოხ, მე შენი დედა!!! – სასწრაფოდ მოარგო „ნარუჩნიკები“ მძღოლმა მაჯებზე გვერდით მჯდომს, – სამი დღე და ღამეა, მთელ საქართველოში გეძებ, წვეთი არ მიძინია! მაგრამ, ხომ მაინც გაები!

... თურმე ხაშურის სამძებროს ოპერჯგუფის უფროსი არ ყოფილა ეს ჩვენი მძღოლი?!

– გააჩუმე ენა, რა, შე იდიოტო! – თავში შემოირტყა ნარუჩნიკებიანი ხელები ტრაბახა დონჟუანმა.

 

 

 

скачать dle 11.3